Waar waait de wind?
Wie bij een record op de atletieknummers sprint, verspringen of hinkstapspringen wordt geholpen door te veel rugwind (meer dan twee meter per seconde), gaat niet als recordhouder de boeken in. Zo zijn de regels. Probleem is alleen dat de wind in het stadion maar op één enkel punt wordt gemeten.
En dit geeft geen goed beeld van de werkelijke rugwind op andere plaatsen. Die kan namelijk nogal verschillen, zo blijkt uit onderzoek van de Technische Universiteit Eindhoven (TU/e).
Het onderzoek naar windstromingen in en rond atletiek- en voetbalstadions wordt aan de Faculteit Bouwkunde geleid door bouwfysicus Bert Blocken. Hij vertelt: „Bij het ontwerp van sportstadions wordt nauwelijks aandacht besteed aan de windstromingen in het stadion.” Terwijl wind een belangrijke factor is. Vaak als ‘lastpak’, maar soms helpt rugwind juist een handje.
Blocken meet de wind op verschillende plaatsen in het stadion. Hetzelfde kan met een schaalmodel in een windtunnel. Hij legt uit: „Daarin kun je heel precies de omstandigheden naar je hand zetten.” Nadeel van beide metingen is echter dat je maar op een paar plaatsen in het stadion kunt meten. Voor het totaalbeeld zijn computersimulaties dé oplossing. Daarbij wordt de vorm van het stadion in detail in de computer gezet, waarna een aantal stevige computers de totale windstroming berekenen.
„Daarbij is het heel belangrijk dat je steeds met metingen checkt of de simulaties nog wel kloppen”, aldus Blocken. Uit zijn onderzoek blijkt dat de windsnelheid zelfs tussen de verschillende banen van de sprinters flink kan verschillen. Dat zou zelfs kunnen leiden tot onterechte beslissingen: records die niet worden erkend. Of andersom: records die onterecht worden goedgekeurd.
De volgende stap is dat Blocken en collega’s verschillende stadionvormen en meetposities gaan onderzoeken. Op basis daarvan gaan ze een betere methode voorstellen om te corrigeren voor rugwind. Want in een stadion waait de wind soms uit onverwachte hoek.
