Soms vallen je vaardigheden op de camera ineens prachtig samen met een forse dosis geluk.

Lichtkunst in Eindhoven. Al proberend en schietend stel je de lichtmeter handmatig in. Niet te weinig, maar zeker niet te veel licht. Dat harde wit wil je niet zien. Dat past niet bij deze wandeling in het schemerdonker.

Dan is daar je onderwerp, een hoop rotzooi op een karretje gesmeten, meer is het niet. Studenten bouwden deze stapel afgedankte troep, plaatsten er lichtelementen in. Het knispert en het zoemt, flikkert en flakkert. Gloeilamp en led, warm en koud, hel verlicht en pikkedonker.

Je sluiter staat ingesteld op een halve seconde open. Een eeuwigheid, leerde je op de cursus. Je drukt af, de sluiter opent zich, je zoomt razendsnel uit.

Klik.

Sinds vijf jaar heeft de stad Eindhoven Glow, een buitententoonstelling met lichtkunst van internationale artiesten. Vanaf het allereerste jaar loop ik deze lichtkunstwandeling samen met een paar vrienden die ik overhield aan een tweetal cursussen fotografie. We zagen in 2006 de kleine plukjes schuchtere hobbyisten, rustig opererend met hun spiegelreflexen en statieven. Zoals wijzelf. Inmiddels is Glow anno 2011 bekend bij het brede publiek, dat dit jaar met tienduizenden tegelijk de route liep.

Glow 2011 verraste niet zoals het dat deed in 2006. Maar dat geeft niet. Toen was het uniek en nieuw, nu nog steeds uniek. Eindhoven vindt manieren om zichzelf aantrekkelijk te maken en in de schijnwerpers te zetten.

* Mensen vragen op straat ineens de weg aan jou, in plaats van andersom. Tijdens een lange wandeltocht op mijn laatste dag in New York vroeg een groepje Texaanse dames in de subway aan mij “hoe dat allemaal werkt hier”. Op de vraag of ik permanent in de stad woonde, ontsnapte mij ineens een “Well, … yes!”. Klopt niet, klonk wel goed.

* Na een tijdje in New York schrik je niet meer van de prijzen van drankjes in de kroeg. In een beetje knappe bar kost een glas Shiraz of een lekkere Cab (-ernet Sauvignon) nu eenmaal 11 dollar en een cocktail (New York moet de cocktailhoofdstad van de wereld zijn; nog nooit zoveel ongelooflijk complexe, originele en peperdure cocktails op menu’s zien staan) 14 bucks. Kom op, Hollandse calvinist, leg die groene briefjes nou gewoon neer en geniet van je drankje. Je doet er heus ook langer mee dan met een biertje.

* Onder de grond ren je samen met honderden anderen door de morsige gangen van de ene naar de andere subway-trein. Eenmaal in de trein ga je – zittend of staand – op in een boek, tijdschrift of muziekje op je iPod. Ben je deze zaken alledrie vergeten (dat verraadt de toerist) dan verdiep je je quasi-geïnteresseerd in de advertenties boven de ramen. Oogcontact of een praatje met medereizigers is uit den boze.

* Hardlopen doe je langs de Hudson, waar bij mooi weer honderden mensen tegelijk joggen, rollerbladen, fietsen of wandelen. En terecht. Het Hudson River Park is fantastisch mooi opgeknapt, met brede wandelpromenades, rustieke plantsoentjes en een geweldig uitzicht. Aan je linkerhand de gebouwen van Manhattan, en rechts zie je de Hudson, met aan de overzijde New Jersey, met de steden Jersey City en Hoboken. In de verte het Vrijheidsbeeld.

* Voor de nieuwste muziekreleases wandel je naar de Village, naar Bleecker Street. Daar zitten de hipste platenzaakjes, en – mocht je interesse hebben – ook de meeste tweedehands platenzaken. Vergeet ook Other Music niet, op de hoek van East 4th Street en Lafayette. Daar vind je namelijk de allernieuwste en vaak nog onbekende muziek. Veel releases zijn door het personeel voorzien van een kleine recensie à la ‘Als je [X] en [Y] gaaf vindt, dan moet je dit ook zeker eens horen.’ Alsof een goede vriend in de kroeg tegen je praat.

* Tennissen doe je in New Jersey of Brooklyn. Zeker in de winter, want daar zijn de indoorbanen veel beter te betalen. Je neemt gewoon de PATH-trein naar ‘Jersey’ en daar laat je je ophalen door je Portugese tennismaat. Bij stormachtig weer wel opletten dat het parkeerterrein aan de Hudson niet overstroomt en je niet meer wegkomt. Het kan je je auto kosten (echt gebeurd, gelukkig niet bij ons).

* Als je wil mensen kijken, hoef je in deze stad niets anders te doen dan je ogen open te houden. New York is namelijk DE ULTIEME MENSEN-KIJKEN-STAD. Voor ieder wat wils, maar never a dull moment. In Chelsea de homo’s met hun belachelijke kleine hondjes, in de winter voorzien (de hondjes bedoel ik) van parka’s, sweaters en andere kleding-ongein. In Brooklyn de hipsters met hun snorren, baarden, hoornen brillen, ruitjesbroeken, hippe hoedjes etc. Zouden ze niet door hebben dat door allemaal op dezelfde manier zo lekker afwijkend te zijn, ze toch weer allemaal op elkaar lijken? Nou ja, wat verder nog? In Williamsburg (Brooklyn) de Hasidische joden, met pijpenkrullen, onverzorgde baarden en zwarte wollen hoeden (Zie ook: Antwerpen). En in Manhattan altijd de mafketels en nonconformistische types: mensen die al rollerbladend voluit meezingen met hun iPod, die op een druk subway-perron onbeschaamd een (behoorlijk vakkundig) dansje wagen à la wijlen Michael Jackson. Heerlijk, veel rare vogels en iedereen mag zichzelf zijn in New York. Nederland is wat dat betreft maar saai. (naschrift januari 2011: Amsterdam is een stuk leuker dan Eindhoven).

* Je kunt er de rest van je leven elke maaltijd in een ander restaurant nuttigen. Letterlijk. New York is de stad van het buiten de deur eten. Er zijn mensen genoeg die voor de vorm een fornuis hebben staan, maar dat vol staat met plantjes en de oven dient als opslagruimte. Je kunt er natuurlijk ook fantastisch eten. Wil je honderden dollars uitgeven aan een sterrenmaaltijd, dan heb je nog altijd keus uit tientallen restaurants; en wil je etnisch eten voor een paar bucks, ga dan naar Queens. Ik durf de stelling wel aan dat je elke ‘cuisine’ die iets voorstelt, in New York kunt vinden.

* Je merkt dat je een tijdje in New York bent als je de subway-lijnen uit je hoofd begint te kennen. “O, je wil van Chelsea naar de Upper Eastside? Dan pak je gewoon de E uptown. Mocht die niet rijden, dan kun je ook naar 14th Street lopen en daar de L pakken. Overstappen op Union Square en de 5 of de 6 uptown nemen.”

* Als je bij je vaste Indiër-op-de-hoek een New York Times koopt en bij je favoriete ontbijttentje gaat wakker worden: Elephant & Castle, op Greenwich Avenue. Vriendelijk personeel, steengoeie koffie (proef die macchiato!) en rustige klassieke muziek op de achtergrond. Maar bovenal: een hemelse french toast, bandeloos te overgieten met maple syrup. Dit noemen we dus ‘goddelijk wakker worden’.

Vlak voor mijn wekelijkse cursus ‘Bootcamp for Journalists’ aan Park Avenue ga ik op de vroege maandagavond vaak naar ‘Curry in a Hurry’, een begrip in de Big Apple. Het decor is er allesbehalve hip en de obers zitten met hun hoofd meestal op een warm Zuid-Indiaas strand. Maar het eten is goed en de porties groot. Er zitten altijd wel een paar Indiase families te eten en dat is toch een prettig idee, niet?

Maar vandaag is er iets raars aan de hand. Wanneer ik de vertrouwde, vettige glazen deur openduw, zie ik dat de mij zo vertrouwde gezichten van de mannen achter de toonbank bedrukt staan. Ze hebben gezelschap van een mij onbekende jongen, die nog maar net van de middelbare school af lijkt te zijn. Hij draagt een weinig modieuze blauwe polo en om zijn nek bungelt een glimmende sheriff-achtige badge. Driftig maakt hij aantekeningen op een kladblokje. Hij heeft een grijns om zijn mond.

“Wie is er verantwoordelijk voor de keuken?”, informeert de student, nog steeds grijnzend.

“Dat is Mohammed”, antwoordt de verkoper, aan wie ik eigenlijk net mijn bestelling had willen doorgeven. “Maar die is er even niet.”

De jongen schrijft ijverig verder. Ongemakkelijk probeert het personeel elkaars blikken te ontwijken.

“Kan ik je dan misschien helpen?”, probeert de verkoper, vol zelfbeheersing.

“Nee, ik weet eigenlijk al genoeg. Ben wel zo’n beetje klaar hier.”

De jongen verdwijnt uit mijn gezichtsveld. Ik denk er verder niet meer aan. Het Mexicaanse personeel ontwijkend bestijg ik de trap naar de bovenverdieping, waar het echte restaurant zit. Beneden is het alleen afhalen. Ik neem plaats aan mijn vaste tafel, met uitzicht op de breedbeeld-tv, waarop altijd oude Bollywood-films draaien, zonder geluid.

Op mijn gemak eet ik mijn chicken curry met witte rijst en garlic naan. De kip glijdt perfect van het bot af. Met de laatste restjes brood sop ik de currysaus op. Toch weer net teveel gegeten. Al uitpuffend lees ik een oude editie van de New Yorker. Het is nog te vroeg om de straat over te steken en naar de klas te gaan.

Na een kwartier legt de ober ongevraagd de rekening voor mijn neus, zoals het in Amerika vaak gaat. Ik vind het niet eens meer onbeleefd. Ik leg wat dollars neer en loop de trap af. Hee, wat raar, de deur zit op slot. Ik pruts wat aan het slot. Een verkoper schiet me al wijzend te hulp. “Je moet die deur daar hebben.” Ook die blijkt op slot. Nu raak ik wat geïrriteerd. “Willen ze me opsluiten of zo?”, denk ik. “Hoezo gaat deze tent nu al dicht?”

Ik krijg de deur open en wandel de straat op, mijn jas lekker open dankzij de lenteachtige temperaturen. Voordat ik de straat oversteek, kijk ik nog een keer om naar mijn favoriete Indiase restaurant. Nu valt mijn quarter dollar pas. Achter elk raam hangen nu gele papieren: “Closed by order of the commissioner of Health and Mental Hygiene”. Door de ramen zie ik het personeel van Curry in a Hurry. Ze zien er verslagen uit.

Het is niet druk in deze typisch all-American lunchplace. Achter ons zitten aan een ronde tafel vier dikke buiken in ruitjesbloezen, besnord en met baseballcaps op hun hoofden. Ze horen bij de vier keurig geparkeerde pickup trucks voor de deur. Ford, GMC, Dodge; dit soort mannen koopt Amerikaanse auto’s, liefst met een vier-liter-motor of meer. Met hun gedempte, vriendelijk zuidelijke accent zorgen ze er, zonder het zelf te weten, voor dat mijn herinneringen aan New York verder weg zijn dan ooit.

De geur van gefrituurd voedsel is hier onontkoombaar. We zitten in Katie’s diner, in Portageville, Missouri, op een steenworp van de Mississippi-rivier. Hongerig van een ochtend autorijden door Arkansas zijn we hier binnengelopen, hopend op enigszins vers en gezond voedsel.

Tevergeefs. Het bord dat Kathy voor mijn neus zet, bevat genoeg vet voedsel om een kerngezonde Hollandse jongen binnen een paar dagen een vaatvernauwing te bezorgen. Een kleine opsomming:

• Catfish, gefrituurd in een knapperig korstje
• Hushpuppies, kleine oliebolachtige objecten met stukjes ui en jalapeño erin, gefrituurd (en verdomd lekker, hoewel T. zegt dat dit niet eens verse zijn)
• Fries, gefrituurd

Gelukkig krijg ik er een salade bij: echte coleslaw, ofwel witte kool, die – geheel volgens de Amerikaanse culinaire traditie – drijft in de mayonaise. Eigenlijk hadden ze ook dit nog even moeten frituren. Een Amerikaan zou hier een halve gallon cola of Dr. Pepper bij drinken, in een plastic glas met een rietje en een oneindig aantal refills.

Het eten smaakt eigenlijk nog best goed, en dat is waarschijnlijk ook precies het probleem in de VS. ‘Salt and fat go a long way.’ Vet voedsel is overal te krijgen tegen lage prijzen en het smaakt niet eens zo verkeerd. Neem het de mensen dan nog maar eens kwalijk dat ze hun vaak zuurverdiende geld spenderen in de vertrouwd aandoende fastfood chains als Wendy’s, Arby’s en Burger King. Die natuurlijk heel slim inspelen op de schuldgevoelens van mensen, door salades (met 100 ml dressing eroverheen) en wraps (met evenveel vlees, kaas en mayo als op een BigMac) op het menu te zetten.

Voor iedereen die zich zorgen maakt dat ik de VS straks als een soort Billie Turf (wie kent hem nog?) verlaat, of erger nog, dat ik met een cardiovasculaire verkeersopstopping in een Amerikaans ziekenhuis beland: na vier dagen in de Mid-west is de redding nabij. Ik ben op dit moment onderweg terug naar New York.

Daar heerst een heel andere voedselcultus, die juist weer vaak doorslaat richting de bio-, eco-, organische hoek. Vanaf morgen kan ik weer aan de biodynamische quinoa, de magere zilvervliesrijst en de sojamelk. En met veel plezier, want het mooie van New York is dat je heel goed af en toe kunt zondigen als je dat wil. Maar dan wel met een hamburger van een knus restaurantje, waar de eigenaar in de keuken staat of je bestelling opneemt; waar het vlees van biologische runderen komt, en de salades ook echt een aanvulling zijn op je dieet.

Goodbye Mid-west, hello New York!

Dat is fijn, dat jullie wetenschappers kunnen berekenen ‘Hoe Het Zou Zijn Geweest Als Schaatsster Annette Gerritsen In De Andere Bocht Was Geëindigd’. Maar vinden jullie nou werkelijk dat dit een reden is om een persbericht de wereld in te slingeren?

Wat zit daar eigenlijk achter? Een drang om snel te scoren in de media? Het idee dat het Nederlandse publiek erop zit te wachten, te vernemen hoe een sportwedstrijd ‘Had Kunnen Verlopen Als Alles Net Een Beetje Anders Was Gegaan’?
De drang om het wat stoffige imago van de nobele econometrie wat op te poetsen?

Ik weet het niet.

Wat ik wel weet is dat dit persbericht bij mij ergernis oproept. En ik ben vermoedelijk niet de enige die zich afvraagt:

1) “Heeft de professor niets beters te doen?”
2) “Wat moet Annette Gerritsen met dit bericht? Kan ze een virtuele gouden medaille in de bus verwachten, met de complimenten van de RUG?”
3) “Gaat er echt Nederlands belastinggeld naar dit onderzoek en naar de PR-afdeling die hiermee ook een tijdje zoet is geweest?”

Ik ben zeer benieuwd naar uw reactie. Bij voorbaat dank daarvoor.

Met vriendelijke groet,

Jim Heirbaut
Freelance wetenschapsjournalist

Nu heb ik dus pas de eerste hele week in New York achter de rug en ik pas me sneller aan dan ik had gedacht. New York is namelijk ook een erg intimiderende stad. Alles is groot en hoog, om je heen is het altijd druk en gejaagd. Zoek je de rust op van je woning, dan nóg hoor je continu het verkeer dat over 7th Avenue zoeft. In T.’s appartement is het dan ook nooit echt stil. Overdag went het wel, maar ’s nachts slaap ik veel onrustiger dan thuis. Vanaf een uur of vier ’s ochtends donderen de zware trucks vaak al door de straat. Op weg naar bouwplaats of supermarkt. En elk uur wel een keer brandweer of politie. Oordoppen lijken te helpen.

Een week geleden voelde ik me nog wat onzeker over mijn aanwezigheid in de stad. Ik ging de straat op en had het gevoel dat het allemaal te snel ging voor me. Iedereen liep vlot langs me heen. Bleef ik even stilstaan, had ik meteen het idee dat ik mensen voor de voeten liep. Al die mensen hadden een bestemming, haastten zich op weg naar baan, familie of vrienden; ik had geen idee waar ik heen ging. En ik ben ook al niet gezegend met een natuurlijk gevoel voor richting.

Na een weekje gaat het veel beter. Ik begrijp nu dat ik die mensen ook echt in de weg liep. New Yorkers staan erom bekend dat ze zich als razenden lopend voorbewegen. De afstanden vallen op Manhattan wel mee, en tien of twintig blokken lopen is vaak sneller dan een taxi aanhouden of wachten op een ondergrondse trein. En dus zijn de straten vergeven van snelwandelende mensen, met een enkele strompelende zwerver of schuifelende bejaarde dame ertussen, vaak met hondje. Je begrijpt het al: ik behoor nu tot die haastige meute.

Want verdwalen, dat lukt je in Manhattan niet. Een of andere slimmerd heeft ooit de straten en avenues genummerd en dat werkt verdomd goed. De straten lopen van oost naar west en hebben noordwaarts steeds hogere nummers. De avenues lopen noord-zuid en beginnen aan de oostkant met nummer 1. Mocht je dus een keertje op een willekeurige plek op dit raster wakker worden (na een avondje ‘pub hunting’ bijvoorbeeld), dan loop je als eerste naar de dichtsbijzijnde kruising van straat en avenue. Kijk om je heen. Op welke straat en avenue ben je en kun je het bordje van de volgende straat lezen? Lukt dit, dan ben je klaar. Je weet dan op welke avenue en in welke straat je bent. En je weet wat noord is en wat zuid. Off you go!

En dus liep ik gisteren zonder angst om te verdwalen door New York. Het regende de hele dag, maar dat deerde me niet. ’s Middags eerst maar eens op T.’s abonnement het MoMA (Museum of Modern Art) met een bezoekje vereerd. Dat hadden blijkbaar meer mensen bedacht op deze regenachtige zondag. Wat een chaos. De ingangshal stond vol met een massa mensen, waarin ik pas na goed kijken een paar rijen in ontwaarde. Eenmaal in het museum viel het trouwens wel mee.

Het MoMA blijft één van mijn favoriete musea. Het spectaculaire gebouw (die is alvast in de pocket) herbergt de allergaafste moderne kunst, met dit keer een speciale tentoonstelling over de Mexicaanse kunstenaar Gabriel Orozco (kunstliefhebbers: Googelen die man). Prettige mafkees. Hakte een Citroen DS in driëen en liet het middenstuk weg. Briljant. En een overzichtstentoonstelling over het werk van illustrator en filmmaker Tim Burton, je weet wel van Edward Scissorhands, Sleepy Hollow en Big Fish. Belachelijk druk aldaar, want alle families met kinderen hangen er rond.

Na een paar uurtjes museum lekker door Soho en Greenwich Village gedwaald, net als Bob Dylan op de foto. Wat mij betreft veruit de mooiste stukjes New York. Sommige straatjes passen zo in een oude Engelse buurt; loop je een paar blokken door dan kruis je weer een brede avenue, waar de remlichten van de gele taxi’s door de plassen op straat worden weerspiegeld. En ontelbare sfeervolle restaurantjes, want New Yorkers eten graag buiten de deur. Ik schuif aan in 24 Prince, en eet een fish-and-chips aan de bar. De barman is vriendelijk en geïnteresseerd. New York, ik kan er wel aan wennen.

Dat geldt ook voor Alexis en Tommy, de vrienden van T. bij wie we op bezoek zijn. Zij hebben sinds een paar jaar een tweede huis in dit bijzondere stadje, met als belangrijkste selling point dat het dik driehonderd dagen per jaar zon heeft. En dat trekt vogels van allerlei pluimage aan. Veel bejaarden (of hoe zeg je het netjes, mensen die hun werkende leven erop hebben zitten) en stoere bikers op Harleys of nog lelijkere motoren à la Orange County Choppers. Maar ook veel homo’s en lesbiennes, die in Palm Springs talloze cafés, restaurants en sauna’s naar hun smaak kunnen vinden.

Gisteren kwamen we aan op het vliegveld van Palm Springs, vanuit het koude, natte Portland. Nogal een overgang. Moest ik in Portland nog een T-shirt + sweater + fleece + windjack dragen om het een beetje comfortabel te hebben, hier is een dun shirtje genoeg. Het mooiste moment is natuurlijk, als altijd, het verlaten van het vliegtuig. Op de trap waait ons de zachte woestijnlicht in het gezicht en als we over het tarmac naar de terminal lopen (ik kan het ook gewoon asfalt noemen, maar ik vind tarmac zo’n leuk woord), voelt het bijna alsof ik in een droom zit. Met mijn hoofd nog in wind, regen en kou, maar mijn lichaam bevindt zich schijnbaar toch echt al in de zomerse omstandigheden van Palm Springs.

Het is trouwens wel een beetje obsceen, zoals vanuit het niets in een kurkdroge woestijn een stad is opgetrokken. Vanuit het vliegtuig zag ik al de rechte stadsblokken onder me door gaan, met in één oogopslag al zo’n twintig golfbanen, met de huizen er zo dicht mogelijk op elkaar gepakt omheen gebouwd. Fairways, greens en tees tot aan de horizon, in de mooiste en meest frisse kleuren groen. En dat middenin een woestijn. Kost nogal wat water, deze ongein.

Vanmiddag lunchten we op Palm Canyon Drive, de kloppende aorta van de stad. We hadden geluk en vonden een plekje aan de straat, en dat bleek dé spot voor een potje ongegeneerd people watching, een hobby van T. en mij. Alexis en Tommy vinden dat ook geweldig, dus terwijl we onze pints Bloody Mary’s opslurpten en aan onze overdadige lunch knabbelden, gaven we onze ogen volop de kost. Want Palm Springs heeft een geweldig mengelmoes van verschillende typen mensen. Stoere bikers, die binnen tien minuten vier keer langs bop-bop-bop-den, met hun kont bijna op de grond; bejaarde stellen die op de gepatenteerde hagelwitte gympen langsschuifelden; een homostel, dat hun vuurrode BMW-koekblikje (zie foto) voor de deur parkeerde en daarmee de aandacht van alle aanwezigen trok. De bestuurder was dan ook een joviale man van zestig, die met zijn bijna twee meter lengte en zijn cowboyhoed met stiksels van goud en dito zonnebril in welk restaurant dan ook meteen het visuele middelpunt van de aandacht zou zijn. Welkom in Palm Springs.

Na onze culinaire/visuele uitspatting wandelden we wat heen en weer over deze ‘strip’, waar à la Hollywood ook een bescheiden trottoir van sterren was voorzien. In een open restaurant speelde een soort bruiloftsband bluesmuziek, waarop de bejaarde clientèle voorzichtig een paar danspassen waagde. Het was tenslotte zondagmiddag en hoe slijt je je oude dag anders? Op straat tuften ondertussen nog steeds ononderbroken de nieuwste Jaguars en Porsches voorbij. Zelfs een lage, sportieve Porsche met vier deuren. Gezins-Porsche voor pa, ma, kids en de golden retriever. Krijg nou wat, is er dan niets meer heilig?

Over een paar dagen weer terug naar de kou in New York. Brrrrrr. Nog even genieten.

De stad van de Golden Gate brug, die ik bij mijn vorige bezoek links heb laten liggen. De stad ook van de zeeleeuwen bij Pier 39, die afgelopen week ineens vertrokken bleken. Alle media er bovenop en paniek in de tent, want alle gezinnetjes die de baai bezoeken gaan naar Pier 39 om de uitbuikende zeeleeuwen te zien. Ze schijnen er vandoor te zijn, omdat de haring in de buurt op was. Geef ze eens ongelijk.

Anyway, we komen in de buurt van ons via internet geboekte hotel. Leuke buurt. Zwervers en junks op elke straathoek, voor het uithangbord van het hotel ligt een dakloze. We zijn in het beruchte Tenderloin district, SanFran’s finest. In de afgelopen jaren is deze buurt al behoorlijk opgeknapt, want het was er voorheen echt niet veilig, met prostitutie, overvallen en de handel in van alles in nog wat. Tegenwoordig krijg je er nog steeds een onveilig gevoel als je er doorheen loopt, maar er schijnt nauwelijks meer wat te gebeuren.

Ons hotel is dus prima voor een nachtje en de volgende dag lopen we door het mooie Golden Gate Park, en de Haight Ashbury. Dit is de omgeving waar eind jaren zestig de hippiebeweging opkwam en daarvan zijn nog steeds de resten te zien. Winkeltjes met Tibetaanse snuisterijen, smartshops met allerlei hulpmiddelen voor pot smoking (niet het spul zelf natuurlijk), grappige kledingzaakjes, waar T. blij van wordt. Terwijl zij zich uitleeft, sta ik op straat te wachten. In Nederland vind ik echtgenoten die buiten winkels op hun eega’s staan te wachten altijd een beetje zielig. In San Francisco kan het me niks schelen om op straat te moeten rondhangen. Er is namelijk zoveel aan people watching te doen. Oude hippies op de stoep, jonge gasten met een gitaar en een zwerver/kraker/dakloze-kapsel. En daartussen de toeristen die San Francisco ook in de winter weten te vinden. Kleurrijk. Leuk.

Na een dagje SanFran rijden we naar Concord, een saai Amerikaans slaapstadje, waar andere vrienden van T. wonen. Zij nemen ons mee naar een fantastisch Mexicaans restaurant, La Piñata. Niet eens vanwege de kwaliteit van het voedsel, maar vooral vanwege de hoeveelheden. Ik krijg een burrito ter grootte van mijn dijbeen op mijn bord en krijg hem nog bijna op ook. Lekker. De rest gaat mee naar huis voor de lunch de volgende dag.

Na een tam dagje met het ietwat ingekakte koppel in Concord rijden we naar Piedmont. Daar woont Carolina, een Duitse vriendin van T. Met man en kinderen huurt ze voor een paar jaar een ruim huis in deze rijke suburb in de heuvels bij Oakland (en als er een keer geen lage bewolking hangt, met ge-wel-dig uitzicht op de baai en de Golden Gate). Meteen na onze aankomst laten we de leenhond uit die Carolina deze week heeft. Het geeft ons mooi de gelegenheid om de kasten van huizen in de neighborhood te bewonderen. Het ene paleisje nog groter dan het andere. Er wonen zelfs celebrities: om de hoek heeft de zanger van Greenday afgelopen jaar een huis laten bouwen. Met Carolina wandelen we de dag erna over een flinke afstand door Tilden Park. Met prachtige uitzichten, 360 graden.

Ik zou hier wel kunnen wonen. Als ik ergens in de Verenigde Staten zou gaan wonen, dan zou het in de San Francisco Bay Area zijn. Of in New York natuurlijk.

Maar het zijn allemaal toeristen. Een New Yorker peinst er namelijk niet over om uren in de bittere kou op Times Square te gaan staan. Overgeleverd aan de ijzig koude wind tussen de hoge gebouwen. En geen alcohol om je aan te warmen, want dat is prohibited. Drinken wil je daar trouwens toch niet teveel doen, want toiletten zijn er niet. Je dient keurig in je door dranghekken omzoomde vak te blijven. En om twaalf uur een beetje leuk te doen. Juichen graag.

En daarom gingen vriendin T. en ik op oudjaarsavond 2009 niet naar Times Square om het einde van dit mooie jaar te vieren. We waren uitgenodigd door T.’s vriendin Linda, die in een hoge flat aan 42nd Street woont. Na een romantisch diner voor twee in T.’s 27 vierkante meter grote (kleine?) appartement aan 7th Avenue, gingen we te voet op weg naar de 42e straat. Te voet, je leest het goed, want de subway loopt onder Times Square door en daar gingen rond die tijd honderdduizenden mensen naar op weg. Even omheen dus.

Door een ijskoude regen van ijsnaaldjes liepen we door een New York vol mensen-op-weg-naar-feestjes. Groepen jonge vrouwen in feestelijk korte rokjes en op hakjes, maar ook groepen op- en aangeschoten jongeren op elke straathoek. En politie, veel politie op de been. Hoe dichter bij Times Square we kwamen, hoe meer NYPD-uniformen en auto’s we zagen. Lang voordat we ten westen van Times Square langs liepen, zagen we al de felle gloed van de beroemde lichtreclames.

Bij 42nd Street aangekomen kneep T. ineens hard in mijn hand. “Ik heb godverdomme mijn Blackberry thuis laten liggen!” (en dan in het Engels). En begrijp me goed: een Blackberry lijkt misschien op een iets te brede mobiele telefoon met overdreven veel knopjes, maar eigenlijk is het de ultieme smeerolie van het drukke leven van de moderne mens in de Grote Stad. Vriendin T. gebruikt haar Blackberry als mobieltje, als adresboek, als agenda, als knoop in zakdoek, als landkaart, als internetconsole enzovoort enzoverder. Valt dit elektronische equivalent van het duizenddingendoekje ineens weg, dan is de bezitter ervan ineens behoorlijk hulpeloos. Want het adres van vriendin Linda stond natuurlijk in de Blackberry. Om dezelfde reden konden we haar ook niet bellen.

En zo kan het gebeuren dat T. en ik ergens op 42nd Street naar boven staan te staren. “Is het deze wolkenkrabber of is het die daar honderd meter verderop?” Nog een geluk bij een ongeluk dat er maar drie van die woontorens in aanmerking komen. Maar wat nu? Bij de concierges van alle gebouwen gaan vragen of er een zekere Linda woont? “Het was iets met een rivier, het complex waarin Linda woont”, mompelt T. ineens. We kijken om ons heen en na een tijdje zien we een stenen plaquette met ‘River Place’ op een torenflat. Aha, beet. Nu nog Linda vinden. Hmmm, dit gebouw heeft maar driehonderd appartementen.

T. bewerkt de conciërge met haar natuurlijke charme, en we mogen binnen. Maar helaas, bij Linda’s eigen appartement is niemand te bekennen. Ze is natuurlijk naar dat feestje bij vrienden van haar in de flat. Gevalletje speld in hooiberg. We zuchten. Het is kwart voor elf. Moeten we straks terug door de kou naar T.? Of de meegebrachte fles bubbels op de gang nuttigen, in de hoop dat Linda tussendoor terugkomt? T. schaamt zich voor haar slordigheid, maar ik ben niet boos. We moeten toch op een of andere manier aan die Linda’s nummer kunnen komen? Ik opper: “Zou er geen doorman op haar werk zitten, die haar mobiele nummer zou kunnen geven?” Nee, dat lukt niet. Maar het brengt T. wel op een idee: de conciërge van haar eigen gebouw heeft misschien wel haar nummer.

We vliegen naar beneden en om een long story short te maken: conciërge belt Linda en we belanden nog op tijd op het feestje. Leuke mensen, lekkere Malbec, heerlijke hapjes, en om twaalf uur gaan we met flessen champagne naar het dak, van waaruit we het vuurwerk in New Jersey en in Central Park kunnen zien. Zo begint 2010 voor T. en mij in New York, op het dak van een woontoren, met uitzicht over de hele stad. We omhelzen en kussen elkaar.

Gelukkig nieuwjaar iedereen!

De straten zijn breed, de auto’s groot en het voedsel snel. Rijd je met je pickup-truck door het stadje Cape Girardeau, de geboorteplaats van vriendin T., dan zie je na elk huizenblok wel een kerk van de een of andere overtuiging. De Christ Episcopal Church, de Centenary United Methodist Church, de La Croix United Methodist Church, de First Presbyterian Church, de Catholic Church, etc etc. Vandaag reden we langs een groot reclamebord op een paal, voor een winkel die ‘arms and ammunition’ verkoopt. Erg ‘Bowling for Columbine’ allemaal.

Natuurlijk schets ik nu een karikatuur. De mensen in Missouri zijn ook erg vriendelijk en hartelijk. Neem de ouders van mijn vriendin T. Ik heb ze deze Kerst voor het eerst ontmoet en na een wat stroef begin hoor ik er helemaal bij. T.’s moeder staat de hele tweede Kerstdag in de keuken en T. helpt haar een beetje. We praten met elkaar over ditjes en datjes en ook over de verschillen tussen de VS en Nederland. Ze tonen interesse en stap voor stap komen we heel wat over elkaar te weten.

Nog zo’n cultuurverschil: de tv staat de he-le dag aan. Met name spelshows zijn populair, maar ook komt regelmatig het nogal gekleurde Fox News langs. Dit tv-station staat bekend dankzij de nogal conservatieve, vooringenomen presentatoren. En zelfs toen ik er vandaag neutraal naar probeerde te kijken (dat is mijn journalistieke inslag), kon ik het niet helpen: Fox is superrechts en doet geen enkele moeite dat te verbergen. En daar kijken dan tientallen miljoenen Amerikanen naar. Yuk.

Nog twee dagen in het Heartland en dan weer terugvliegen naar New York. Daar heb ik enorm veel zin in, want ik ben er deze trip pas twee dagen geweest. Ben trouwens benieuwd of we nog iets merken van aangescherpte veiligheidsmaatregelen op het viegveld, na die Nigeriaanse malloot met vuurwerk in zijn onderbroek. We zullen zien.